Dat is wat seksualiteit écht kan zijn: meer dan klaarkomen
Tobiah Palm schrijft over de momenten waarin we onszelf een beetje verliezen in de ander, waarin grenzen vervagen en een stukje van onszelf wordt gedeeld. Het is het mysterie van seksualiteit: iets dat moeilijk in woorden te vatten is, omdat het tegelijkertijd spannend, verwarrend en kwetsbaar is.
Toch laat veel van wat we ‘intiem zijn’ noemen vaak een leegte achter. Wanneer interacties vooral gericht zijn op snelle bevrediging of korte pieken van plezier, blijft de diepe verbinding die seksualiteit zo bijzonder maakt uit. Het fysieke moment kan op zichzelf spannend zijn, maar het voedt niet de langdurige emotionele of energetische band tussen mensen.
Soms lijkt het onmogelijk om woorden te vinden voor seksualiteit. Niet het soort dat alleen draait om snelle bevrediging of het bereiken van een hoogtepunt, maar dat subtiele, bijna mystieke contact waarbij je een stukje van jezelf in de ander legt en een stukje van de ander in jezelf opneemt. Het soort nabijheid dat je laat voelen dat je tegelijkertijd kwetsbaar en volledig aanwezig bent.
Ik merk in mijn praktijk en in gesprekken met vrienden dat veel mensen dit soort seksualiteit nauwelijks kennen. Wat ze vaak ervaren is anders: een soort oppervlakkig genot dat kortstondig is, spannend misschien, maar dat een leegte achterlaat zodra het moment voorbij is. Ze kunnen het zelf niet altijd onder woorden brengen, maar er blijft een haperend gevoel: iets mist. Het is alsof de verbinding nooit helemaal tot stand komt.
Die leegte is logisch als je kijkt naar hoe de meeste seksuele ervaringen in onze cultuur vorm krijgen. Veel interacties zijn prestatiegericht, doelgericht, gefocust op uitkomsten in plaats van aanwezigheid. Het lichaam reageert, het brein registreert, en toch is er weinig van die subtiele energie die je voelt wanneer twee mensen werkelijk aandachtig aanwezig zijn bij elkaar. Het is alsof je samen bent, maar tegelijk ieder op zichzelf blijft.
Contrast daarmee is wat ik heb leren kennen in momenten van seksualiteit. Het gaat dan niet om een checklist van handelingen, geen gejaagdheid, geen prestatiedruk. Het gaat om aanwezig zijn: echt voelen hoe de ander ademt, hoe energie stroomt, hoe nabijheid subtiel wordt gedeeld. Het gaat om luisteren met het hele lichaam, niet alleen met de oren, en zien met een aandacht die dieper gaat dan het oppervlak. In die momenten ontstaat iets wat moeilijk te benoemen is: een gedeeld ritme, een gevoel van elkaar ondersteunen en tegelijk jezelf zijn.
In deze vorm van seksualiteit speelt tijd een andere rol. Het vertraagt, rekent niet af met seconden of minuten, maar laat ruimte voor exploratie, voor het voelen van grenzen en het onderzoeken van verbinding. Er is wederkerigheid: door de ander ruimte te geven, ontvang je ook zelf; door jezelf open te stellen, ontstaat een diepe, energieke wisselwerking. Dit is een andere vorm van voldoening, een die veel langer blijft hangen dan een kort moment van fysieke bevrediging.
Het contrast is soms pijnlijk duidelijk. Ik zie mensen die een moment van oppervlakkige seks hebben gehad, en erachter voelen ze leegte, een soort emotionele droogte. En toch hebben ze vaak het gevoel dat er iets mis is met henzelf, alsof zij tekortschieten. Dat is schrijnend. Het misverstand ligt niet bij henzelf, maar bij het soort ervaringen dat hen wordt aangeboden of dat ze zelf hebben leren kennen. Ze missen de ervaring van de subtiele, wederkerige energie die seksualiteit zo bijzonder maakt.
Wat ik probeer te zeggen is dat seksualiteit geen prestatie is. Het is geen ‘iets dat je doet’ om een resultaat te bereiken. Het is een staat van aanwezigheid, een manier van samen zijn die zowel voedend als kwetsbaar is. Het nodigt uit om vertrouwd te raken met de ander, om te leren communiceren over behoeften en verlangens zonder oordeel of haast, en om een gedeelde ervaring te creëren die verder gaat dan het lichaam alleen.
Het mooie is dat deze vorm van seksualiteit beschikbaar is voor iedereen die bereid is langzaam te gaan, aandachtig te zijn en echte verbinding te zoeken. Het vraagt oefening en geduld, maar de beloning is groot: momenten waarin je niet alleen de ander voelt, maar ook jezelf. Momenten waarin er geen leegte achterblijft, maar een diepe, stille tevredenheid. Waarin je als man de optimale verbinding ervaart en als vrouw de levenskracht door je heen voelt stromen. Momenten waarin je begrijpt dat de meest krachtige ervaringen vaak niet het luidste of meest spectaculaire zijn, maar die waarin je je volledig gezien en erkend voelt. Momenten die nog dagen later voelbaar zijn.
En misschien is dat wat ons aantrekt tot seksuele ervaringen: niet alleen de lichamelijke sensaties, maar het verlangen om gezien te worden, om verbonden te zijn, om even een stukje van de dood – de eindigheid van ons bestaan – samen te delen. Dat is het mysterie, de kracht, en ja, het is precies dat wat seksualiteit zo ongelooflijk waardevol maakt.
Verwijzing – Dat seksualiteit een vaste plek krijgt in een landelijke krant stemt me hoopvol. Het is een gesprek dat vraagt om meerdere stemmen, en vanuit mijn eigen ervaring en kennis draag ik daar graag aan bij — soms met instemming, soms met verdieping. Deze column is geschreven als reflectie op: Tobia Palm: ‘Dat is wat seks zo hot maakt: je deelt elkaars dood een beetje’, op 20 september 2025
